Co znajdziesz w artykule
Skąd pomysł na mikrodawkowanie muchomora czerwonego?
Amanita muscaria, powszechnie znana jako muchomor czerwony, to fascynujący obiekt badań naukowych i kulturowych. Ten charakterystyczny grzyb, z jego jaskrawoczerwonym kapeluszem pokrytym białymi kropkami, od wieków przyciąga uwagę nie tylko zbieraczy i miłośników przyrody, ale także naukowców, terapeutów i badaczy świadomości.
W ostatnich latach obserwujemy znaczący wzrost zainteresowania potencjałem terapeutycznym Amanita Muscaria, szczególnie w kontekście mikrodawkowania.
Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie kompleksowego przeglądu aktualnego stanu wiedzy na temat muchomora czerwonego. Przyjrzymy się jego bogatej historii, złożonym właściwościom farmakologicznym, a także dotychczasowym badaniom które pokazują jego potencjał terapeutyczny. Nie pominiemy przy tym kluczowych kwestii związanych z bezpieczeństwem stosowania.
Naszym celem jest dostarczenie rzetelnych, opartych na dowodach naukowych informacji, które pozwolą Ci zrozumieć zarówno możliwości, jak i zagrożenia związane z wykorzystaniem muchomora czerwonego w kontekście zdrowotnym.
Zapraszamy do fascynującej podróży przez świat nauki, kultury i innowacji medycznych, gdzie tradycyjna wiedza spotyka się z najnowszymi odkryciami farmakologii i neurobiologii.
Zastrzeżenie prawne: Amanita muscaria, mimo że nie jest klasyfikowana jako substancja kontrolowana w większości krajów, może być niebezpieczna przy niewłaściwym stosowaniu. Niniejszy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi zachęty do używania tej substancji. Zawsze konsultuj się z wykwalifikowanym specjalistą przed podjęciem decyzji o stosowaniu jakichkolwiek substancji psychoaktywnych.
Historia muchomora czerwonego (amanita muscaria)
Amanita muscaria to jeden z najbardziej rozpoznawalnych grzybów na świecie, występujący w umiarkowanych klimatycznie regionach półkuli północnej i południowej. Jego historia użytkowania sięga tysięcy lat, z dowodami sugerującymi zastosowanie w różnych kontekstach kulturowych i religijnych.
Starożytne zastosowania
Starożytna Australia: Najstarsze dowody użycia A. muscaria sięgają nawet 10000 lat p.n.e. na terenach dzisiejszej Australii.
Syberia: Plemiona syberyjskie, takie jak Koriacy, używały A. muscaria w rytuałach religijnych. Szamani spożywali grzyby, aby wejść w stan transu i komunikować się ze światem duchów [1].
Skandynawia: Istnieją teorie łączące A. muscaria z berserkami – wojownikami wikingów znanymi z szału bitewnego. Niektórzy badacze sugerują, że spożycie grzyba mogło przyczyniać się do ich legendarnej furii [2].
Ilustracje grzybów Amanita muscaria wypełniają wiele książek dla dzieci, budząc skojarzenia z magią, wróżkami i iluzorycznym światem wyobraźni.
Nazwa muchomor pochodzi od jego zastosowania jako środka zabijającego muchy domowe (Musca domestica). Ludzie zostawiali kawałek kapelusza grzyba w szklance wody lub mleka, a muchy lądujące na grzybie były oszołomione, często tonąc w płynie.
Obecnie stosowana jest głównie ze względu na pozytywny wpływ na umysł i ciało w całej Europie Wschodniej, z naciskiem na tereny Ukrainy, Białorusi i Rosji
Skład chemiczny i farmakologia muchomora czerwonego
Główne związki psychoaktywne obecne w Amanita Muscaria to:
- Kwas ibotenowy: Prekursor muscymolu, wykazujący działanie pobudzające na ośrodkowy układ nerwowy. Strukturalnie podobny do kwasu glutaminowego, oddziałuje na receptory tego neuroprzekaźnika.
Subiektywnie jego działanie odczuwane jest jako pobudzające, zwiększające koncentracje ale też agresję (w wyższych dawkach) - Muscymol: Główny składnik psychoaktywny, działający jako agonista receptorów GABA. Wykazuje strukturalne podobieństwo do kwasu γ-aminomasłowego (GABA), co nadaje mu właściwości hamujące neurotransmisję w ośrodkowym układzie nerwowym. Subiektywnie jego działanie odczuwane jest jako wyciszające i uspokajające. W wysokich dawkach może prowadzić do niekontrolowanego poczucia senności
Działanie farmakologiczne – w skrócie
Badania naukowe wskazują na szereg potencjalnych efektów farmakologicznych muchomora czerwonego
- Neuroprotekcja: W badaniach na szczurach wykazano, że niskie dawki muscymolu chronią hipokamp przed śmiercią komórek i zapobiegają zaburzeniom uczenia się i pamięci [3].
- Choroba Parkinsona: Muscymol wykazał potencjał w częściowym odwracaniu objawów podobnych do choroby Parkinsona w modelach zwierzęcych [4].
- Depresja lekooporna: W badaniach na szczurach odpornych na standardowe leki przeciwdepresyjne, muscymol prowadził do zmian behawioralnych sugerujących działanie przeciwdepresyjne [5].
- Wpływ na neuroprzekaźniki: Badania na szczurach wykazały wzrost poziomu serotoniny i dopaminy w mózgu po podaniu muscymolu i kwasu ibotenowego [6].
- Badanie nad schizofrenią: W 1978 roku przeprowadzono badanie z podwójnie ślepą próbą i kontrolą placebo na pacjentach ze schizofrenią. Po początkowych trudnościach z ustaleniem odpowiedniej dawki, zaobserwowano, że przy niższych dawkach (poniżej 5 mg) pacjenci doświadczali: zmniejszenia niepokoju, wyciszenia, ulgi od myślenia psychotycznego [7]
- To badanie jest szczególnie istotne, ponieważ jako jedno z nielicznych oferuje kliniczne dowody na potencjalne zastosowanie związków obecnych w A. muscaria w leczeniu poważnych zaburzeń psychicznych. Jednocześnie podkreśla ono znaczenie precyzyjnego dawkowania i potrzebę dalszych badań w tym kierunku.
Co mówią ludzie o mikrodawkowaniu muchomora czerwonego
Mikrodawkowanie muchomora czerwonego zyskuje popularność jako potencjalna metoda poprawy nastroju, koncentracji i ogólnego samopoczucia. Mimo braku rozległych badań klinicznych, anegdotyczne raporty i wstępne badania sugerują następujące potencjalne korzyści:
- Poprawa nastroju: Użytkownicy często zgłaszają zwiększone poczucie szczęścia i pozytywne nastawienie.
- Redukcja lęku: Działanie agonistyczne na receptory GABA może przyczyniać się do zmniejszenia stanów lękowych.
- Zwiększona koncentracja: Niektórzy użytkownicy raportują poprawę zdolności skupienia uwagi.
- Lepszy sen: A. muscaria może poprawiać jakość snu, co jest zgodne z jej działaniem na układ GABAergiczny.
- Zwiększona wydolność fizyczna: Niektórzy użytkownicy zgłaszają poprawę wydolności podczas treningów, porównywalną do efektów suplementów przedtreningowych.
Zastosowania terapeutyczne
Amanita Muscaria jest wykorzystywana w niektórych regionach (szczególnie w Europie Wschodniej) do leczenia różnych dolegliwości:
- Schorzenia fizyczne: Stosowana w formie maści na bóle stawowe, mięśniowe, kostne oraz problemy skórne.
- Dolegliwości psychiczne: Używana w formie nalewek, wywarów lub suszu do łagodzenia bezsenności, lęku i objawów depresji.
Mikrodawkowanie w praktyce
Protokoły mikrodawkowania A. muscaria są wciąż w fazie eksperymentalnej i mogą się znacząco różnić między użytkownikami. Z relacji dostępnych w internecie wynika, że typowe dawki mieszczą się w zakresie 0,5-1g suszonego grzyba, ale należy podchodzić do tych wartości z dużą ostrożnością
Uwaga: Brak standaryzowanych protokołów mikrodawkowania dla muchomora czerwonego oznacza, że indywidualne reakcje mogą się znacząco różnić. Jeśli już zdecydowałeś, że rozpoczynasz mikrodawkowanie to najbezpieczniejsze w tym wypadku jest zaczynanie od minimalnych dawek i uważne monitorowanie reakcji swojego organizmu.
Obecny stan prawny
A. muscaria znajduje się w wyjątkowej sytuacji prawnej. W przeciwieństwie do wielu innych substancji psychoaktywnych nikt nie będzie ściagał Cię za jej posiadanie.
Żadna z substancji, która znajduje się w Amanicie nie jest sklasyfikowana w żadnej z grup środków psychoaktywnych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii.
Znaczy to, że można go legalnie posiadać na terenie Polski (i większości krajów na świecie) – stan na październik 2024 roku
Czy Amanita muscaria jest psychodeliczna?
Pomimo tego , że muchomor potocznie kojarzony może być z psychodelikami nie zostałby obecnie z taki uznany na podstawie naukowej definicji. Większość związków uważanych za psychodeliczne jest strukturalnie spokrewniona z serotoniną (np psylocybina).
Amanita muscaria nie zawiera psylocybiny ani psylocyny. Głównymi związkami aktywnymi tego grzyba są muscymol i kwas ibotenowy,
Kwas iboteinowy to alkaloid powodujący odurzenie (lub, zatrucie). Wykazuje strukturalne podobieństwo do kwasu glutaminowego, dzięki któremu oddziałuje na receptory tego neuroprzekaźnika, w konsekwencji czego działa stymulująco na OUN. Podczas procesu dekarboksylacji (min poprzez suszenie, gotowanie czy też różne zjawiska w organizmie) jego część zmienia się w muscymol.
Muscymol – również alkaloid, odpowiedzialny głównie za efekty psychoaktywne. Działa odwrotnie od kwasu iboteinowego-depresyjnie. Wykazuje podobieństwo do kwasu γ-aminomasłowego (GABA), co daje mu zdolność hamowania neurotransmisji w OUN. GABA pełni rolę neuroprzekaźnika o działaniu hamującym, odpowiada przede wszystkim za radzenie sobie ze stresem, a także za spokój oraz właściwy odpoczynek i relaks.
Czy Amanita jest bezpieczna?
Niewłaściwie spożyty muchomor czerwony może powodować silne zatrucie. Odpowiedzialny za to jest najczęściej kwas ibotenowy, który nie został przekształcony w muscymol.
Zatrucie Muchomorem czerwonym może objawiać się:
- Biegunką
- Stanem otępienia
- Zaburzeniami percepcji
- Niepokojem
- Zaburzeniami równowagi
- Suchością w ustach
- Nadmierną potliwością
- Wymiotami
Przypadki te wbrew obiegowej opinii są stosunkowo rzadkie i większości wynikają z braku wiedzy o tym, w jaki sposób muchomor powinien być przygotowany i spożyty.
Niebezpieczeństwo tak naprawdę wiąże się w większym stopniu z wypadkami, do jakich dojść może, gdy zatruty jest w stanie odurzenia niż z samym wpływem muchomora na organizm – przynajmniej jeśli mówimy o „mikrodawkach”
Działanie i potencjał terapeutyczny
Grzyb ten wykorzystywany jest zarówno na schorzenia fizyczne (bóle stawowe, mięśniowe, kostne, problemy skórne) w formie maści, jak i dolegliwości psychiczne (bezsenność, lęk, depresja) w formie nalewek, wywarów czy też spożywany w formie wysuszonej.
Szczególnie popularny jest na wschodzie Europy gdzie preparaty z amanitą można kupić nawet w aptekach.
Jeśli chodzi o działanie “terapeutyczne” najczęściej stosuje się mikrodawkowanie.
Większość dzielących się doświadczeniami użytkowników opisuje efekty takie jak poczucie szczęścia, pozytywne nastawienie, dystans, głęboki spokój i wyciszenie, wyklarowanie myśli, lepsza koncentracja.
Wiele osób przy dawkach nieco większych (ale wciąż minimalnie wpływających na percepcje) wykorzystuje amanitę przed długotrwałym wysiłkiem fizycznym.
Uwaga. Z tego co mi wiadomo, stosowanie Amanity w większych dawkach nie dość, że jest znacznie bardziej niebezpieczne niż w dawkach mikro, to w przeciwieństwie do na przykład psylocybiny czy LSD nie daje szczególnie interesujących efektów terapeutycznych
Badania o których pisałem wcześniej również odnoszą się do dawek mikro
Co widzę u osób z którymi współpracowałem
Chociaż na co dzień pracuję z osobami, które pogłębiają proces terapeutyczny za pomocą klasycznych psychodelików miałem już okazję współpracować z kilkunastoma osobami, które z róznych względów postanowiły korzystać z muchomora czerwonego
Co zauważyłem?
Niestety niewiele rzeczy się powtarzało, substancja wydaje się trudniejsza w obsłudze niż psylocybina.
Moje dotychczasowe wnioski
Plusy
Lepszy sen – w dni dawkowania sen u tych osób był wyraźnie lepszy. Sny były głębsze, a klienci budzili się znacznie bardziej wypoczęci. Wiele osób bierze amanitę na godzinę przed snem TYLKO w celu walki z bezsennością
Wydolność – kilka osób przed mocniejszymi jednostkami treningowymi lub przed zawodami suplementowało się muchomorem w celu podniesienia wydajności
Nastrój-wyciszenie nieprzyjemnych myśli z jednoczesnym nasileniem “beztroskiej” radości. Jednak nie było to “odcięcie” takie którego doświadcza część osób pod wpływem leków SSRI
Uzależnienia- kilka osób opowiadając mi moja historię mówiła o tym, że dzięki amanicie udało im się rzucić alkohol. Nie pracuję na codzień z osobami uzależnionymi od substancji, więc swoich obserwacji tutaj nie mam
Minusy
Przygotowanie – pozyskanie grzyba, szczególnie jeśli ktoś nie jest grzybiarzem jest stosunkowo trudne. Do tego należy poddać go długiej późniejszej obróbce aby zniwelować skutki uboczne
Mało konkretów. W internecie MASA sprzecznych informacji co do dawkowania, przygotowania, protokołów. Badań jest jak na lekarstwo przez co niemal każdy z klientów z jakimi współpracowałem korzystał z nieco innych metod i protokołów.
Wpływ na organizm – o ile w przypadku psylocybiny praktycznie niemożliwe jest zatrucie o tyle w przypadku muchomora czasem niektóre osoby nie były pewne czy ból brzucha albo głowy danego dnia wynika z przyjętej mikrodawki czy może z czegoś innego.
Neutralne
“Płytkie” działanie-nie widzę tutaj jakiejś większej przestrzeni na przemyślenia. Obawiam się ze brana nieodpowiedzialnie przez niektóre osoby z może bardzo długo jedynie maskować objawy, które chcą przepracować. Jest to uproszczenie, ale tak to TERAZ widzę
Osobiście uważam, że jesli mówimy stricte o psychoterapii czy samorozwoju to klasyczne psychodeliki mają o wiele wiekszy potencjał ale „wiem, że nic nie wiem” więc staram się być na bieżąco z najnowszymi doniesieniami.
Podsumowanie
Amanita muscaria, mimo swojej długiej historii użytkowania, pozostaje substancją słabo zbadaną w kontekście nowoczesnej medycyny i psychoterapii. Jej potencjał terapeutyczny, szczególnie w obszarze neuroprotekcji i leczenia zaburzeń nastroju, jest obiecujący, ale wymaga dalszych, rygorystycznych badań klinicznych.
Mikrodawkowanie muchomora czerwonego, choć zyskujące na popularności, powinno być traktowane z dużą ostrożnością. Brak standaryzowanych protokołów i ograniczona wiedza na temat długoterminowych efektów stosowania podkreślają potrzebę dalszych badań w tym obszarze.
Jako terapeuta, zachęcam do ostrożnego podejścia do tematu muchomora czerwonego. Mimo potencjalnych korzyści, substancja ta niesie ze sobą realne ryzyko. Osoby zainteresowane jej stosowaniem powinny dokładnie rozważyć potencjalne korzyści i zagrożenia, najlepiej w konsultacji z wykwalifikowanym specjalistą.
Jeśli chcesz swój przypadek omówić indywidualnie i być może znaleźć bardziej dostosowane do Ciebie rozwiązanie kliknij tutaj
Pamiętaj też, że na tym etapie NIKT nie jest w stanie zagwarantować Ci w jaki sposób muchomor zadziała na ciebie zarówno w krótkim jak i długim terminie
Źródła
[1] Saar, M. (1991). Ethnomycological data from Siberia and North-East Asia on the effect of Amanita muscaria. Journal of Ethnopharmacology, 31(2), 157-173.
[2] Ruck, C. A. P., et al. (2007). The Hidden World: Survival of Pagan Shamanic Themes in European Fairytales. Carolina Academic Press.
[3] Pilipenko, V., et al. (2018). Very low doses of muscimol and baclofen ameliorate cognitive deficits and regulate protein expression in the brain of a rat model of streptozocin-induced Alzheimer’s disease. Neuropharmacology, 144, 376-383.
[4] Verma, D. K., et al. (2014). Muscimol and baclofen inhibit the development of chronic morphine-induced rat locomotor sensitization. Synapse, 68(11), 508-514.
[5] Winter, C., et al. (2011). Pharmacological inhibition of the lateral habenula improves depressive-like behavior in an animal model of treatment resistant depression. Behavioural Brain Research, 216(1), 463-465.
[6] Michelot, D., & Melendez-Howell, L. M. (2003). Amanita muscaria: chemistry, biology, toxicology, and ethnomycology. Mycological Research, 107(2), 131-146.
[7] Tamminga, C. A., et al. (1978). Muscimol: GABA Agonist Therapy in Schizophrenia. The New England Journal of Medicine, 299(4), 188-189.
